![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhAiMkPlmYMoP0DiQJS_s1sWZy8C3YfVOSw8PMMEmtwFUz8HOwld9wR-IhUhJfn2uo-5QEydLmQOsWlVU3y3jBdfNymO18JYs0AhDXlOSX8Y8IgUcf9JFkotpagEINa1irkewROFrVUJkQw/s320/52-tijdelozewerk-w.jpg)
Dit heeft niets te maken met de meer oppervlakkige problemen, zoals ze overal steeds weer besproken worden, van filosofische werken tot aan weekend-blaadjes toe. Met daartussenin ernstige pogingen van echtparen en psychiaters om een leefbare oplossing te vinden.
Heel diep moeten man en vrouw elkaar zoeken. Beiden hebben ze hun specifieke taak. De vrouw is hoeder van de natuur, zij kalmeert het dier, beschermt het. De man moet ze tot elkaar brengen, hij gebruikt zijn kracht heel voorzichtig, wekt vertrouwen, in het dier van de vrouw maar ook in het dier van de man.
Dit gegeven bleef altijd in Anton's werk aanwezig. In het begin van de 70-er jaren heeft hij opnieuw een ets gemaakt van dit gegeven. Nu niet met de twee figuren, de man en de vrouw, maar één figuur. Ook in de mens zelf moet dit verband gelegd worden, om in balans te zijn.
Hieronder een deel van deze ets, tot een collage samengesteld met een deel van een ets over IJmuiden. Overal staat "doin I" en "correction I", waarmee hij aangaf dat vlekken en beschadigingen tijdens het creatieve proces ontstaan waren.